«آیا زرتشتیان دوگانه پرستند؟»

.

《آیا زرتشتیان دوگانه پرست اند؟》

همه می‌دانند که در باور دینی زرتشتیان،

 خداوند یکتا، اهورامزدا نام دارد.

 درحالی‌که ما به شیطان، «انگره» یا «اهرمن» می‌گوییم.

اگر ما به دو خدا باور می‌داشتیم، باید به خداوند

 می‌گفتیم اهورامزدا(دانای بزرگ هستی بخش) وبه 

شیطان می‌گفتیم انگره اهورا(هستی‌بخش بد).

 انگره، در زبان سانسکریت و انگلیسی (ANGRY)

به مفهوم بیرون از تعادل و بدترین حالت روانی است 

و تنها در«مَن» یا همان اندیشه انسان‌ها وجود دارد.

پس « انگره‌من» به چم(معنی) اندیشه بد و پلید 

و تباه‌کننده است و وجود خارجی ندارد که در برابر

 خداوند قرار داشته یا نداشته باشد

انگره من تنها در اندیشه انسان هست و بس...

او تنهادر برابر« سِپَنته مَن» که آن هم دراندیشه انسان‌ها 

موجود است و پاک و راست و سازنده است، قراردارد.

ما در تمام بخش‌های اوستا، می‌خوانیم

« شکست اهریمن باد» و نابودی او را می‌خواهیم، 

چرا که می‌دانیم اهریمن در اندیشه و وجود انسان‌های

 بد و نادان است و ما انسان‌ها توان این را داریم که با

 آن‌ها مبارزه کنیم که به یاری اهورامزدا این مبارزه را

 انجام می‌دهیم و حتما هم پیروز خواهیم شد.

بنابراین اتهام دوگانه پرستی در دین ما مردود است. 

چراکه اهریمن در مقابل اهورامزدا(خدای یکتا) قرار ندارد

 بلکه در مقابل سپنتامینو است.

در گذشته پستی را در شرح سپنتامینو و انگره مینو قرار

داده ایم؛ برای درک بهتر آن راهم برسی کنید

«ایزدان »

.

《ایزدان در دین بهی》

واژه ایزد از واژه اوستایی "یَزتَه"  گرفته شده 

و به چمار(معنای) سزاوار ستایش است و

 فروزه(صفت) همه پدیده های نیک است.

 در جهان مینویی(معنوی)، اهورامزدا در بالاترین 

مقام و مرتبه جای دارد و بزرگترینِ ایزدان خوانده می شود چنانچه در اوستای سدویک نام خدا نخستین نام 

او یَزَت یا ایزد به معنی سزاوار ستایش آمده است 

انسان ها با فراگیری و توجه به فروزه های سزاوار

 ستایش و میل به تحقق آنها در وجود خود، راهی

 به سوی رسایی و جاودانگی پیدا خواهند کرد

ایزدان، نیروهایی مینویی هستند که برخی از آنها

موکل بر امور مادی همچون آتش، آب، زمین، آسمان

 باد، خورشید و... بوده و نگهبانی از آنها را خویشکاری(وظیفه) دارند و یادآور بزرگی و مهرورزیدن به این پدیده های

 نیک اهورایی هستند.

 گروهی دیگر از ایزدان موکل بر امور مینویی همچون راستی، بخشش، نیایش، شادی، دانش و.. بوده و به ما یاری می رسانند تا این نیروهای مینویی را هر چه بیشتر در خود و جهان پیرامون خوش تقویت کنیم. 

زرتشتیان با ستودن و احترام گزاردن بهره بردن نیکو از این جلوه های نیک اهورامزدا، در واقع ستایش و نیایش خود اهورامزدا را به جای می آورند.

 پس از جدا کردن نام اورمزد، 3 دی

(دی به آذر، دی به مهر و دی بدین) و اَمِشاسپِندان 

از نام های 30 روز ماه به ترتیب می توان نام ایزدان 

برجسته و ارجمند زرتشتی را یافت.

 در اوستا بِرَساد، نام هر اَمِشاسپند با ایزدان همکار

 وی آمده است و هر فرد بهدین میتواند با یادآوری این نام ها، پی به ارزش و خویشکاری این پدیده های نیک برده، زندگی روزانه خود را با ویژگی های نیک این فروزه های اهورایی، هماهنگ سازد و بدین گونه راه خوشبختی را بیابد.

«پادیا و پادیاب»

.

《پادیاو(پادیاب)》

پادیاو(وضو) گرفتن در دین بهی چگونه است؟

پادیاب به چَمِ(معنای) "پاکیزگی تن و روان" است.

 در دین بهی هرگاه تن،پوشش و یا زیستگاه آلوده شود

با کمک پاک کننده هایی که در پرتور دانش هر روزگار

بدان دست یافته باشیم به پادیاو کردن هریک می پردازیم.

آب، بیشترین استفاده در پادیاب را دارد همچنین در گذشته

از خاک و شوینده های دیگر هم بهره می گرفتند.

اما پادیاب کردن هم برای تن است و هم روان.

برای پاک نگهداشتن روان و والا نمودن آن نیایش های

 مانثره(برانگیزنده روان و اندیشه) اوستا را میخوانیم و ایزدان

 و امشاسپندان را به یاری می خوانیم.

برای نمونه در اوستای"سروش واژ" میگوییم:

" زَدِنِ. نَسُش. زِدارِ. دیو دروُج. پاکی تَن اَشوئیِ روانِ خویش."

شیوه پادیابِ تن همراه با نگرش و دستور دینی نیست 

که نخست از کجای تن و بدن آغاز گردد و هرکجا چندبار

 و چگونه شست و شو داده شود.

همچنین نوع شوینده ایی که استفاده می شود نیز بر پایه 

آن چیز است که دانش روز بگوید.

از گذشته و تا حال نیز گیاهان و خوراک های ترادادی(سنتی) را

 داریم که پاک کننده اندام های داخلی تن هستند به مانند

"سیر و سداب" و "پراهوم".

«نیایش یتا اهو»

.

《نیایش یَتا اَهُو (اَهونَ وَر)》

یَتا اَهو وَئیریُو. 

اَتا رَتوش. اَشات چیت. هَچا.. 

وَنگهِئوش. دَزدا. مَنَنگهُو. 

شیَئُوتَنَه نام . اَنگِه اوش. مَزدایی.. 

خشَترِم چا. اَهورایی آ . 

ییم . دریگُوبیُو. دَدَت. واستارِم.. 

*****************

برگردان:

همانگونه که اَهو(سرور هستی) برگزیده است،

به همانگونه نیز، رَتو(رَد یا بزرگ دین) نیز به خاطر اَشویی(راستی و پاکی) که دارد برگزیده شده است.

بخشش وهومن(اندیشه نیک) از آنِ کارهای زندگانی برای مزدا(دانای بزرگ) می باشد.

و خِشتِرا(شهریاری) برای اهورا است

و ویژه کسی است که به درگوها(نیازمندان) پناه دهد.

*****************

این نیایش از دیگر نیایش هایی هست

که یک زرتشتی باید آن را از بَر باشد

زیرا که در نماز ها،بارها خوانده می شود

اَشم وهو و یثااهو را حتما از بر کنید

«سپنتامینو و انگره مینو»

.

《سِپنتامینو و اَنگِره مینو》

اشوزرتشت آموزش می دهد که در 

سرشت آدمی دو گوهر یا ذات مینوی

 و نادیدنی نهفته است. یڪی سپنتامئینیو

 که پرتوی از ذات اهورامزدا است و آن

 سرچشمه همه نیڪی ها، پاکی ها و شادی هاست

 و دیگری انگرمئینیو (در زبان فارسے اهریمن) ڪه

 نماد شر، پلیدی و ویرانگری است. 

آن دو گوهر که یڪی خوب و دیگری بد

 است با یکدیگر دشمن رقیبند و به سان 

مرگ و زندگی، سیاه و سپید در دو قطب

 مخالف قرار دارند و هیچگونه سازشی در میانشان 

ممکن نیست. آنها در نهاد آدمی

 بدون حرکت و فعالیت، همانند رویا در 

حال آرامش و خفتگی آفریده شده اند و

 هیچ حرکت و انرژی از آنها برنمی آید

 (نگاه کنید به هات ۳۰،گاتها). 

انسان که در اندیشه و گفتار و کردار خود

 دارای آزادی و اختیار است اگر سپنتامئینیو 

و نفس پاک را برگزیند و از آن یاری و 

پشتیبانی بخواهد به سوی راستی و 

حقیقت (اشا) رفته است. اگر انگرمئینیو (اهریمن) 

یعنی ذات شر و پلیدی را برگزیند 

و از آن یاری بجوید به سوی فساد و

 نادرستی گرایش جسته و کارش جز 

ویرانگری و تبهڪاری نیست. در اینصورت انسانی

 گناهکار و کژاندیش خواهد شد. 

نخستین سفارش زرتشت که بارها تکرار 

می شود آنست که اهورامزدا روان آفرینش و 

جهانیان را مورد حمایت و کمک سپنتامئینیو 

قرار دهد تا بسوی اشا و راستی 

گرایش یابد، سپس خشنود و خوشبخت شود.